Saturday, August 25, 2007

Η Καπνοδόχος

Στην κηδεία μου ήρθαν
παλιοί φίλοι πολλοί
και δάσκαλοι ανεκτίμητοι
ο πάμπλο, ο ουίτμαν, ο άλλος
πάμπλο ο νοτιοαμερικάνος,
κι ο φεδερίκο
κοντά κι ο δικός μας
-κωνσταντινοπολίτης αυτός-
νικόλαος εγγονόπουλος
κουβαλώντας μουσαμάδες
και πινέλα.
Μετά την τελετή
πήγαμε σπίτι
και η νύχτα μάς βρήκε
γύρω στο τζάκι
να λέμε
ιστορίες και παραμύθια.
Πρώτος –τιμής ένεκεν-
μας μίλησε για
τον κήπο του
γεμάτο από φύλλα
χλόης
ο αμερικάνος με τη
σεβάσμια γενειάδα.
Όλη την ώρα που μιλούσε
μας απαθανάτιζαν
ο ένας πάμπλο απ’ τη μια
και ο νικόλαος
από την άλλη.
Κάποια στιγμή
άνοιξε σιγά-σιγά η πόρτα
και μπήκε
ο Θάνατος
ίδιος χάρος
με τα μαύρα του
το δρεπάνι
κι ένα σακί στον ώμο.
Κάθισε σε μιαν άκρη
κι άκουγε τα δικά μας.
Δεν το ξέρω
δεν μπορώ με βεβαιότητα
ναν το υποστηρίξω
όρκο να πάρω
δεν μπορώ
γιατί τα μάτια μου
τα ’χα γι’ αλλού
αλλά όταν μας διηγιόταν
ο πάμπλο
για τις άνδεις
την πατρίδα του
λέω ότι είδα
-δεν μπορώ όμως όρκο να πάρω-
είδα λέω
το Θάνατο με την ανάστροφη
του χεριού του
ένα δάκρυ να σκουπίζει
χαλκοπράσινο
απ’ τ’ άσπρο μάτι του.
Κι αργότερα
όταν ο φεδερίκο μάς έλεγε
για ένα γάμο
στην Ανδαλουσία
που ντύθηκε στο αίμα
είδα εγώ το Θάνατο
πατώντας
στις μύτες των ποδιών του
ν’ ανοίγει την πόρτα
και να χάνεται
στο σκοτάδι.
Μετά τον φεδερίκο
κανείς δεν μπόραγε
να πάρει τις λέξεις του.
Οι πίνακες
είχαν τελειώσει
κι έτσι τους σπρώξαμε
στο τζάκι
να πνιγούν.

Πήγαινε
να ξημερώσει
όταν φύγαμε όλοι
από την καπνοδόχο.

16 comments:

ellinida said...

Σας πάει πολύ σουρεαλισμός έχω να πω.
Μου άρεσε που γίνατε καπνός και διαφύγατε από την καπνοδόχο στον καθαρό αέρα.
Καλησπέρα Λευτέρη.

meril said...

Nα γινότανε λέει ... να γινότανε αλήθεια... Να χαμε την επιλογή

Σωκράτης Ξένος said...

"κανείς δεν μπόραγε
να πάρει τις λέξεις του"

ε, Λεφτέρη και μόνο γι` αυτό
ευτυχής

vorias said...

Καλησπέρα Λεφτέρη!
Καλή συνέχεια στις εμπνεύσεις!

el-bard said...

ellinida
Υπάρχει πιο σουρεαλιστική χώρα από την Ελλάδα;
Υπάρχουν πιο σουρεάλες πολίτες από τους Έλληνες; Όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού τους, αυτοί παίζουν τάβλι. Κι όταν καίγεται το δικό τους, φωνάζουν αλλόφρονες γιατί κανείς δεν πάει να τους σώσει.

el-bard said...

meril
Την επιλογή την έχουμε.
Αλλά δεν την ...επιλέγουμε.

el-bard said...

Σωκράτη,
Μπορώ να πω ότι κι εμένα αυτός ο στίχος μ' αρέσει. Και ως ήχος και ως ουσία. Να μιλήσει ποιος μετά απ' αυτόν!

el-bard said...

Θοδωρή,
Σ' ευχαριστώ.

scalidi said...

"...λέω ότι είδα
-δεν μπορώ όμως όρκο να πάρω-
είδα λέω
το Θάνατο με την ανάστροφη
του χεριού του
ένα δάκρυ να σκουπίζει
χαλκοπράσινο
απ’ τ’ άσπρο μάτι του..."
ναι, μπορεί
οι εικόνες όλου του ποιήματος με συγκλόνισαν, μάλλον πρέπει κάτι να ζωγραφίσω να σου στείλω στα σίγουρα μετά απ' αυτή την "Καπνοδόχο".

el-bard said...

Α, ναι, να ζωγραφίσεις. Οπωσδήποτε!

dodos said...

Η ποίησή σου μού ανοίγει τα μάτια και μού κλείνει το στόμα...

christina said...

"Οι πίνακες
είχαν τελειώσει
κι έτσι τους σπρώξαμε
στο τζάκι
να πνιγούν."

'Είχα καιρό να σε διαβάσω αλλά σε βρίσκω να ζωγραφίζεις ακόμη πιο ανατρεπτικά...

doctor said...

Το διάβασα και όλως τυχαίως την ίδια στιγμή άκουγα το "Welcome to the Machine" (Pink Floyd).

"Έδεσε" σαν χταπόδι με ούζο!

doctor

el-bard said...

dodos
Είναι περίπου ατό που λέμε "τ' αυτιά μας πήραν να δακρύζουν";

el-bard said...

christina
Σ' ευχαριστώ. Ανατρεπτικά δεν ξέρω αν είναι, είναι όμως εκ καρδίας.

el-bard said...

doctor
Φοβερό. Έχεις απόλυτο δίκιο. Τέλεια και ως μουσική υπόκρουση.