Τα ποιήματα

[Πώς μας κατάντησαν]

2011-12-13T07:52:00.000-08:00

Πώς καταντήσαμε σαν έρημα νησιά
χιλιάδες χρόνια και ο φάρος μας σβησμένος
κι αν μες στα κύματα βρεθεί μια συντροφιά
θα είναι κάποιος σαν κι εμάς ναυαγισμένος.

Πώς καταντήσαμε τραγούδι του συρμού
που όλα τα χείλη το σφυρίζουν με μανία
κι ενώ θα θέλαμε να ζήσουμε αλλού
εδώ μας δίνουν ρόλο στην ταινία.

Πώς με κατάντησαν δραπέτη στα βουνά
μιας φυλακής που δεν την έζησα ποτέ μου.
Κι όλο να ψάχνω τους εχθρούς στα σκοτεινά
ενός ακήρυχτου και ψεύτικου πολέμου.

Λογοδοσμένος

2010-03-05T05:31:00.000-08:00

Μ' αρέσουν τα δαχτυλίδια
πάντα μου άρεζαν
ίσως
από τότε
που μικροί
δέναμε
πευκοβελόνες
γύρω στα δάχτυλά μας
και καμαρώναμε
εμείς
όλοι εμείς
οι ανήλικοι
αρραβωνιαστικοί
των δέντρων.

Λέξεις V ή Ο μουγκός ποιητής

2010-03-05T05:29:00.001-08:00

Χωρίς να μιλώ
γράφω λέξεις
μόνο λέξεις
στο χαρτί
τώρα πια
αφού κι όταν εφώναζα
κανείς
δεν έστηνε αυτί.
Μένει μόνο
τώρα
κάποιος
να τις διαβάσει
μπας
κι ακούσει.

Λέξεις IV

2010-03-05T05:24:00.000-08:00

Παίζω πάλι στο καζίνο
εθισμός
στα τυχερά παιχνίδια,
στη ρουλέτα,
αποφάνθηκε
η ψυχίατρος
συνείδησή μου
Κι εγώ απτόητος
συνεχίζω.
Μόνο που πια
δεν ποντάρω μάρκες.
Στο μαύρο
ρίχνω
λέξεις
κι όλο βγαίνει
κόκκινο.

Λέξεις ΙΙΙ

2010-03-05T05:17:00.001-08:00

Όλοι καλοί
οι συνάδελφοι:
άλλος κουράστηκε
ν' ακούει
άλλος με τα κουπόνια
του θανάτου του
εγγράφει συνδρομητές
άλλος βαρέθηκε
να βλέπει.
Εγώ μόνος
με την τσάπα μου
συνεχίζω
να σκάβω οράματα
μπας κι εύρω
ξεχασμένη
μιαν αθανασία.
Και κατουρώ
ευτυχισμένος
πλούσια
πάνω σε λέξεις
όποτε
δεν τη βρίσκω.

Λέξεις ΙΙ

2010-03-05T05:15:00.000-08:00

Πώς γεμίζω τις σελίδες
με δυο τρεις λέξεις
χάους
κι άπειρους τόνους
σιωπής;
Σαν ένας τυφλός
τη νύχτα
που νιώθει
το σκοτάδι του
ακόμα πιο
βαθύ.

Λέξεις Ι

2010-03-05T05:11:00.000-08:00

Η διεύθυνσή μου
άλλαξε
δε μένω πια
εκεί
Μητρώνυμο πατρώνυμο
αλλιώτικα
δεν είμαι πια εγώ.
Και πίσω
από τις λέξεις
ποτέ πια
δε θα με βρείτε
πίσω από τις άδειες
τις γαμημένες
λέξεις.
Μου φαίνεται φιλόξενο
το θαρραλέο τίποτα
και βλέπω
πιο ξεκάθαρα
εδώ
τυφλός
την ορατότητα.

Η Καθαρίστρια

2010-03-04T05:29:00.000-08:00

Γράφω σήμερα
δεκάδες μικρούς στίχους
σκόρπιους
και τους πετώ
εδώ κι εκεί.
Αύριο θα περάσει
η καθαρίστρια
να τις σκουπίσει
να ευπρεπίσει λίγο
το χώρο
την ανοικοκύρευτη
σκέψη μου
να συγυρίσει λίγο
τη γλώσσα μου
το χωριό μου
να τις μαζέψει
με το φαράσι
και να τις ρίξει
στα σκουπίδια
τις ρημαγμένες λέξεις.
Αυτή η ρουμάνα
καθαρίστρια
με τα δυο της παιδιά
στο δημοτικό
να κλαίνε και
να προσπαθούν
να μάθουν
την άγνωστη γλώσσα.
Αυτή η ρουμάνα,
η κριτικός
της λογοτεχνίας
μου.

Σπατάλες

2010-02-17T10:06:00.000-08:00

Πάντοτε έγραφε
ποιήματα μικρά
τρεις έως πέντε στίχους,
ποιήματα μεστά
με νόημα και ουσία.
Πώς, όμως, το 'γραψε
τέτοιο μεγάλο
των χιλίων τόσων στίχων;
Όταν διάφοροι ρωτούν
αυτός κρυφογελάει.
"Πώς το 'γραψα, πώς το 'γραψα!"
Τι το 'γραψε!
μέσα σε μια βραδιά
μάζεψε και συγκόλλησε
όλα τα σκόρπια κέρματα
της σπάταλης
ζωής του.

Καπνιζόντων

2010-02-17T10:03:00.001-08:00

Μετά το πρώτο
κι άλλο τσιγάρο
άναψα.
Κι εσύ δίπλα
μου λες
"Το κάπνισμα βλάπτει την υγεία".
Καλά λοιπόν! Το σβήνω.
Αν, όμως, δέκα χρόνια
μετά την ώρα μου πεθάνω,
να το ξέρεις:
Εσύ θα φταις!

Έξι σχόλια

2010-02-15T09:46:00.000-08:00

Αφού δοκιμάσαμε όλους τους τρόπους να πεθάνουμε, πρέπει πια να το πάρουμε απόφαση: είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε.

* * *

Ο πίνακας έδειχνε σπίτια παλιά, το 'να πάνω στο άλλο, με φορτωμένες κληματαριές κι αυλές με παρτέρια. Το παράθυρο δίπλα του έβγαζε στο δρόμο. Έβρεχε ασταμάτητα. Στην άσφαλτο κανείς.
Είναι κι αυτό ένας σχολιασμός.

* * *

Μια λάμπα πετρελαίου καρφωμένη στον τοίχο ως ντεκορασιόν. Ένας χαυλιόδοντας κοντά ένα μέτρο πεσμένος στα πόδια της.
Πώς πέθαναν;

* * *

Σαλεύουν οι φωτογραφίες, κινούνται προς το παρελθόν.
Κι εμείς νομίζουμε πως σταματούν μ' ένα τσακ το χρόνο.

* * *

Άπειρες οι μετάνοιες μέχρι που να έρθει η μία: του ληστή.
- Στ' αριστερά ή στα δεξιά του ήταν;
- Τι σημασία έχουν τώρα οι γεωμετρίες;

* * *

Το “πάντα” αλήθεια δε λέει ποτέ.
Και το “ποτέ” δεν είν' αλήθεια πάντα.

Αλέξανδρε (ΙΙ)

2010-02-15T09:32:00.001-08:00

Είναι ένας ύμνος οφειλή

απ' τον ανήμπορο εμένα

που δε σηκώνω τέτοια βάρη

που δύσκολα πετώ πετρούλα

μες στη λίμνη

κι είναι η πέτρα τούτη ασήκωτη

ογκόλιθο την έφτιαξαν

αυτά που είπαν άλλοι

πολύ πριν από μένα.

Όμως ας μου επιτραπεί

κι εγώ που μια τον ουρανό

και μια τη γη κοιτάζω

με μάτια κόκκινα απ' το φως

λευκά από το αίμα

μαύρα απ' το μελάνι του

μαύρα για να τον δω

Αυτόν

εγώ

στη στάση εκείνη τη γνωστή

τη φωτογραφημένη

να πίνει τον καφέ του

στου Μπαρμπαγιάννη

σε τραπεζάκι μάρμαρο

με το κομπολογοκάκι του στο χέρι

την ώρα που στα νύχια τους

όπως στην εκκλησία

βγαίνουν και μπαίνουν

οι πελάτες

μη και τον ενοχλήσουν.

Λέω να μου επιτραπεί

στον ασυντρόφευτον εμένα

λίγο να τον παρατηρήσω

εκ του σύνεγγυς

χωρίς να φοβηθώ

μην τύχει και με κατσαδιάσει

για την αδιακρισία

και την αγένειά μου

ή -ακόμη το χειρότερο-

μη φοβηθεί και κουμπωθεί

και σηκωθεί και φύγει

και λιώσει σαν το φάντασμα

που πήδηξε εδώ από τον πέρα κόσμο

και θέλει να επιστρέψει

στους ίσκιους τους δικούς του.

Τον ακούω όμως τώρα πιο καθαρά

να μουρμουρίζει έναν ψαλμό

κάθε που πίνει μια γουλιά καφέ στενή

σαν το μικρό κελί του.

Και τονε βλέπω

χωρίς κινήσεις περιττές

με τ' άγια δάχτυλά του

δυο τρία ψίχουλα καπνού

ναν τα μαζεύει

που ξέφυγαν απ' την καπνοσακούλα

κι επιμελώς τα φυλακίζει πάλι

μη και λερώσει τη λευκότητα

αλλά και μη του λείψουνε το βράδυ

όταν θα σβήσει το γυαλί

και τότε θέλει λίγο τον καπνό

για να τον ταξιδέψει

σε μια Λιαλιώ

ή και σε μια Μοσχούλα

-μα τι κάθομαι και λέω τώρα

γέρος άνθρωπος.

Κοιτάζει ένα σκυλί

ώρα πολλή απορροφάται

κάποια εικόνα από παλιά

ή απ' το μέλλον φέρνει

μαζί του το αδέσποτο

μια Ουρανία ίσως και μια

Κυρατσούλα άτυχες

λες κι ήτανε ποτέ

κανένας τυχερός

κι ένα νησί γαλάζιο

γεμάτο ιστορίες.

Και πάλι κάποιες ευχές

ξεφεύγουν απ' τα χείλη του

τα κίτρινα

κι αφήνει το καφεδάκι να κρυώνει.

Το ξέρει δα πολύ καλά:

δεν έχουν τελειωμό.

Ο χρόνος

2010-02-13T14:53:00.000-08:00

Δεν μπορεί
ο χρόνος
πρέπει να είναι
εφοπλιστής.
Άλλα καράβια του
βυθίζονται
άλλα συνεχίζουν
απτόητα
ταξίδια.
Όμως
αυτός εκεί:
στο γραφείο του
με το πούρο
στο στόμα
υπογράφει χαρτιά
κλείνει
ναύλους.

Σφυρίγματα

2010-02-13T14:39:00.000-08:00

Ξέρω
τα ποιήματά μου μοιάζουν
με τα σφυρίγματα των τρένων
τις νύχτες.
Σφυρίζουν
στα όνειρα των ανθρώπων.
Πού τους ταξιδεύουν;
Κι εσύ έρχεσαι από μακριά
πίσω πολύ
από τότε που
όλα τα κορίτσια τα φώναζαν Μαρία
και τρέχανε στο χωματόδρομο
με μια αλογοουρά
ν' ανεμίζει στο χρόνο.
Τώρα
όταν κοιμάσαι
ακούς
τα σφυρίγματα του τρένου μου
πετάγεσαι από τον ύπνο
αλυχτισμένη
και για μια στιγμή μόνο
περνάει μπροστά σου
η εικόνα μου που φεύγω
μες στη νύχτα.
"Το 'χασα", λες
χωρίς να συνειδητοποιείς
ότι το τρένο μου
δεν έχει άλλη διαδρομή
και άλλη κατάληξη
παρά μόνο
στις δικές σου πατρίδες.

Τα δέντρα

2010-02-12T15:13:00.000-08:00

Τα μαύρα δέντρα
είναι το αγαπημένο
παιχνίδι
της φωτιάς.
Ένα τέτοιο δέντρο
κατάμαυρο
συνάντησα
στην παιδική μου αυλή.
- Παίζουμε; με ρωτάει
- Τι να παίξουμε;
- Παίζουμε τα δέντρα; μου ξαναλέει.
Από τότε
έγινα κι εγώ
ένας μεγάλος πεύκος
και πάνω μου ξεκουράζονται
πουλιά και σύννεφα
τριζόνια
και φωτιές.

Βροχή

2010-02-12T15:08:00.000-08:00

Τη θέλω τη βροχή
την πεθυμώ.
Βροχή πάνω στις σκάλες
στην άσφαλτο των ανθρώπων
στα φύλλα
χαμένη βροχή
στη θάλασσα.
Κι όμως
όταν έρχεται η βροχή
κι είμαι συνήθως μόνος
απεγνωσμένα
επιθυμώ
τους ανθρώπους.
Ανθρώπους
πάνω σε σκάλες
ανθρώπους
στην άσφαλτο
ανθρώπους
στα φύλλα
ανθρώπους
στη θάλασσα.

Τσουνάμι

2010-01-29T13:24:00.000-08:00

Μου χαμομιλάει απόψε η σιωπή
σαν χαμομηλάκι στίχων πλάι
σ’ έναν νιαγάρα Όμηρο
μα τι μπορεί να πει
να με κρατήσει ξύπνιο
αφού κι η αγρύπνια
μια συμφωνία είναι
μεταξύ θανάτου και ζωής
και δεν τολμά κανείς από τους δυο
να τηνε σπάσει.
Απέραντη σιωπή
που μόνο η θάλασσα ακούει
κι αυτή όποτε βασανίζεται
με τα υπόγεια ρεύματα
και τα ποτάμια στο βυθό της
και τους σεισμούς
που στραβοκαταπίνει
και τους ξερνάει αχώνευτους
Η θάλασσα λίγο πριν ξεσπάσει
την ηρεμία μην ανέχοντας.
Λέω κι εγώ πως είμαι μόνος
μόνος σ’ αυτή την άβυσσο
κι ευθύς αυτή η άβυσσος
γεμίζει
κορμιά και μέλη ανθρώπινα
γεμίζει δέντρα με φυλλώματα
σαν αυτά που βλέπαμε
να ζωγραφίζουν
να χορεύουν στον τοίχο
κάθε που έστριβε αυτοκίνητο στη γειτονιά
και φώτιζε με προβολείς τ’ αόρατο
γεμίζει σπίτια κι αγροικίες
που στροβιλίζονται
σ' απέραντο ένα βαλς
και τρέχουν
κάπου να φτάσουν
κάτι να πουν
ένα μυστικό τόσο γνωστό
που μόνο μυστικό
δεν είναι
όμως ναν το προφτάσουν
πιο γρήγορα απ’ τον άλλον
που περπατάει πίσω τους
προσεκτικά
τελευταίος
μέσα στο κύμα
και με την απόχη του
ψαρεύει όσες πεταλίδες
ξέχασε η ζωή.

Τελεία

2008-11-16T13:57:00.000-08:00

Άλλο ένα ποίημα
σ’ αυτό το καταραμένο φως
το μαύρο
με τους άσπρους κύκλους
που λιώνει τα μάτια
Άλλο ένα ποίημα
που δε θα τελειώσει
που θα μείνει εδώ
να με στοιχειώνει
λες και κάποιο ποίημα
- σαν τους πολέμους του Αναγνωστάκη-
τέλειωσεν ποτές.
Και να λέει ο κόσμος
Μα καλά,
τι άνθρωπος κι εσύ
γιατί δε βάζεις μια τελεία
να ολοκληρώσεις κάτι
γιατί δε φτάνεις στο στόχο
στο σκοπό
τόσο δύσκολο είναι
να πάρεις το δρόμο
και να φτάσεις
στον τελικό κήπο
με τις ροδακινιές
και τ’ άλλα δέντρα
τα ψεύτικα;

Ναι, τόσο δύσκολο είναι
σχεδόν ακατόρθωτο
για μένα τέλος πάντων
να φτάσω εκεί
και να ξεκουραστώ
στον ίσκιο
και στα γάργαρα νερά
που τρέχουν κι αυτά
χωρίς προορισμό
κι όταν φτάνουν
χωρίς σχεδόν ναν το καταλάβουν
στη θάλασσα
γίνονται μ’ αυτήν ένα
και χάνονται
Δε θέλω να ξεκουραστώ
δε θέλω να βάλω τελεία
να αφομοιωθώ
να χαθώ
για να με ψάχνουν μετά
στα λεξικά
και στις ψεύτικες ανθολογίες
Θέλω μόνο να βρω
έναν κήπο αληθινό
με αληθινά λουλούδια
όχι χάρτινα
γι’ αυτό τα ποιήματά μου
δεν τελειώνουν
γι’ αυτό δύσκολο πολύ
σχεδόν ακατόρθωτο
για μένα τουλάχιστον
να γράψω τελεία

Συρματόπλεγμα

2008-05-10T00:39:00.000-07:00

.
Δεν μπορώ
να βλέπω
τα θλιμμένα σου μάτια.
Τα κουρασμένα μάτια σου.
Είναι σαν
τα συρματοπλέγματα
της φυλακής
που φτάνουν ως
τον ουρανό
και που μόνο
αν τα χαλάσεις,
αν ανοίξεις με το ψαλίδι
τρύπες,
θα μπορέσεις να ξεφύγεις.
Δε δύνασαι ποτέ
να τα ξεπεράσεις αλλιώς.
Δεν μπορείς, ας πούμε,
να πηδήξεις από πάνω τους,
δεν μπορείς
να τα σκαρφαλώσεις
ούτε να προσποιηθείς
πως δεν τα βλέπεις
και σαν ιδεαλιστής Ιησούς
να περάσεις ανάμεσά τους.

Δεν μπορώ
τα θλιμμένα μάτια σου,
τα κουρασμένα.
Είναι που τ’ αγαπώ ακόμη
όπως ο ίδιος ο φυλακισμένος
–της φυλακής που έλεγα πριν-
αγαπάει
το κελί του.
Γιατί όταν χιόνιζε
στα προαύλια των ανθρώπων,
αυτός δεν κρύωνε.
Κι όταν έβρεχε έξω ο κόσμος,
αυτός είχε μια ομπρέλα.
Τι θα γίνουν τώρα
τα θλιμμένα μάτια σου;

Πού θα ακουμπήσουν;

Κλείσε τα βλέφαρα
τώρα που φεύγω.
Ράψε και το συρματόπλεγμα
να κρατηθούν οι αναμνήσεις.
Μη με κοιτάς.
Είναι μια παγωμένη
άνοιξη
τα μάτια σου
αυτή τη νύχτα
που δε λέει
να ξημερώσει
ο ουρανός.

Lost

2008-05-03T23:05:00.000-07:00

.
Γελώ συνήθως
από μέσα μου
όσες φορές
φίλοι διάφοροι
που διαβάζουν
αυτές τις δυο σελίδες μου
την πρώτη με
τα κείμενά μου τα πεζά
και την άλλην
την πιο κρυφή
μ’ αυτά τα δόλια
τα –που λέω εγώ- ποιήματα
δηλώνουν περισπούδαστα
πως απ’ τις δύο
προτιμούν αυτήν
με τα πεζά
γιατί –πώς να το κάνουμε
αυτή είναι
η εποχή μας-
ό,τι έχουν για να πουν
το λένε απερίφραστα
χωρίς να κρύβονται
πίσω από βαριές
κουρτίνες μεταφορικές
και άλλα κρούσματα του λόγου.
Πάρε παράδειγμα, μου λεν,
τα όμοια θέματά σου
για τον Παπαδιαμάντη
πόσο κομψά
στέκεται το πεζό σου
και πόσο λες ότι κάτι λείπει
από το άλλο, το ποίημα.

Γελώ υπογείως.
Γιατί γνωρίζω
πως υπάρχουνε οι κάμποι
κι οι πεδιάδες
με τους αγρότες τους
να σπέρνουν στάρια
και κριθάρια
παλιότερα και βρώμη
για τα ζωντανά
με τα ποτάμια τους
τα δάση –λιγοστά-
τα λιόδεντρα και άλλες καλλιέργειες
όπως υπάρχουν
και τα βουνά με τις πλαγιές
και τις χαράδρες τους
-αυτά για τους ποιμένες.
Και ζουν εκεί και τα πονούν
φυτοζωούν
σπρώχνουνε τέλος πάντων
με κάποιο τρόπο κάθε φορά
τη ρόδα να γυρίσει.
Άλλος θα βρει νερό
άλλου θα του στερέψει το πηγάδι
σ’ άλλον κάποια αρνιά
θα φάει ο λύκος
άλλον θα τον ρημάξουν
οι ακρίδες.
Μερικοί κέρδισαν το λαχείο
με των συναισθημάτων
τις τελευταίες ανατιμήσεις
κι άνοιξαν ξενυχτάδικο
στην επαρχιακή οδό
και σιγοντάρουν τους καημούς
της νέας ρωμιοσύνης.

Αλλά ποιος απ’ αυτούς
τους –λέω εγώ- αγροτοποιμένες
αλύχτησε ποτέ
περισσότερο
ή ένιωσε πιο έρημος
και πιο απελπισμένος
πιο σύντροφος στο θάνατο
από το ναυαγό σε ένα
ξερονήσι;

Μένα μ’ αρέσουν τα ποιήματα
γιατί είναι ξερονήσια
ή διότι
μ’ αυτά ξεκίνησα να ζω
κι εδώ ξαναγυρίζω τώρα.

Αλέξανδρε

2007-10-08T10:29:00.000-07:00

Τόσα σπίτια
κατάφυτη η Σκίαθος από οικοδομές
οικίες μέσα στο πράσινο
χωρίς ντροπή
να το διακόπτουν
μέσα στο μαύρο των καμένων
μόλις διασωσμένες
από ήρωες πυροσβέστες
εμπρηστές
τόσοι οικισμοί
ρουμς του λετ

αεροπλάνα φέρνουν τουρίστες
να φαν σουβλάκι και γύρο
καταμαράν και δελφίνια εκ Πειραιώς
ανοίγουν δρόμους στη θάλασσα
χαρακιές που δεν κλείνουν
ολόκληρο νησί
παλεύει τους τουρίστες
κι ακόμη να το νικήσουν
να υποταχτεί
να πάει στο διάολο
όπως τόσα και τόσα

ίσως να φταίει γι’ αυτό
ο άγιος και προστάτης του
ο «να ’χαν ποτέ τελειωμό»
ίσως αυτός
να ευθύνεται που το νησί
ακόμη ταξιδεύει στο γαλάζιο
που ακόμη δεν ξόκειλε
στις ρήχες
και μπορείς ν’ αγναντεύεις
ακόμη από το Ρολόι
την ξεχασμένη καθαρεύουσα και
τους εμπόρους των εθνών
στο καθημερινό αλισβερίσι τους

έψαξα με νύχια και με δόντια να τον βρω
σ’ όλα τα σπίτια
στα παλάτια μέσα στα πεύκα
στα νεόδμητα τσιφτετέλια
και στους ρυθμούς
των βόρειων ξανθών γλωσσών
που πλαταγίζουν ηδονικά
πάνω στις παγωμένες μπίρες
στη γωνιά που πέθανε δεν ήταν
για μια στιγμή πίστεψα πως το φλας
θα έπιανε το σχήμα του
όμως όχι
δεν ήταν εκεί
ανήμπορος ο ψηφιακός πολιτισμός
να τον απαθανατίσει
κενό το κρεβατάκι
κι ο καναπές δίπλα στο τζάκι
άδειος ο σοφράς.

Τόσα σπίτια πια στην Σκίαθο
σε ποιο απ’ όλα κατοικείς;

Η Καπνοδόχος

2007-08-25T09:36:00.000-07:00

Στην κηδεία μου ήρθαν
παλιοί φίλοι πολλοί
και δάσκαλοι ανεκτίμητοι
ο πάμπλο, ο ουίτμαν, ο άλλος
πάμπλο ο νοτιοαμερικάνος,
κι ο φεδερίκο
κοντά κι ο δικός μας
-κωνσταντινοπολίτης αυτός-
νικόλαος εγγονόπουλος
κουβαλώντας μουσαμάδες
και πινέλα.
Μετά την τελετή
πήγαμε σπίτι
και η νύχτα μάς βρήκε
γύρω στο τζάκι
να λέμε
ιστορίες και παραμύθια.
Πρώτος –τιμής ένεκεν-
μας μίλησε για
τον κήπο του
γεμάτο από φύλλα
χλόης
ο αμερικάνος με τη
σεβάσμια γενειάδα.
Όλη την ώρα που μιλούσε
μας απαθανάτιζαν
ο ένας πάμπλο απ’ τη μια
και ο νικόλαος
από την άλλη.
Κάποια στιγμή
άνοιξε σιγά-σιγά η πόρτα
και μπήκε
ο Θάνατος
ίδιος χάρος
με τα μαύρα του
το δρεπάνι
κι ένα σακί στον ώμο.
Κάθισε σε μιαν άκρη
κι άκουγε τα δικά μας.
Δεν το ξέρω
δεν μπορώ με βεβαιότητα
ναν το υποστηρίξω
όρκο να πάρω
δεν μπορώ
γιατί τα μάτια μου
τα ’χα γι’ αλλού
αλλά όταν μας διηγιόταν
ο πάμπλο
για τις άνδεις
την πατρίδα του
λέω ότι είδα
-δεν μπορώ όμως όρκο να πάρω-
είδα λέω
το Θάνατο με την ανάστροφη
του χεριού του
ένα δάκρυ να σκουπίζει
χαλκοπράσινο
απ’ τ’ άσπρο μάτι του.
Κι αργότερα
όταν ο φεδερίκο μάς έλεγε
για ένα γάμο
στην Ανδαλουσία
που ντύθηκε στο αίμα
είδα εγώ το Θάνατο
πατώντας
στις μύτες των ποδιών του
ν’ ανοίγει την πόρτα
και να χάνεται
στο σκοτάδι.
Μετά τον φεδερίκο
κανείς δεν μπόραγε
να πάρει τις λέξεις του.
Οι πίνακες
είχαν τελειώσει
κι έτσι τους σπρώξαμε
στο τζάκι
να πνιγούν.

Πήγαινε
να ξημερώσει
όταν φύγαμε όλοι
από την καπνοδόχο.

Δύο συν ένα

2007-05-28T16:00:00.000-07:00

.
Απόψε
στις πέντε ακριβώς
το απόγευμα
- αν έχουν κάποια σημασία
οι ώρες και τα χρονόμετρα-
το ένα μου πουλί
αυτό που φύλαγα
σαν τα μάτια μου
έφυγε
πέταξε μακριά.
Μια μικρή καρδερίνα ήταν
που είδε ανοιχτή
την πόρτα του κλουβιού της
- πάντοτε ανοιχτή την άφηνα -
και δοκίμασε
για μια στιγμή
τα φτερά της
είδε πως ήτανε γερά
κι έφυγε
στο γαλάζιο.
Δεν ξέρω πού είναι πια
πού πετάει
δεν μπορώ
- αν και θα το ’θελα πολύ -
να μάθω
πώς αλλάζει
το μόχθο σε τροφή
καθημερινή
δεν ξέρω ακόμη
αν τα μάτια της
έχουν μέσα τους
κάποια δική μου εικόνα
τότε που την πλησίαζα
με το νερό
στο τσίγκινο το τάσι
και της χάιδευα
απαλά το ράμφος
κι εκείνη
άρχιζε το τραγούδι.
Τίποτα δεν ξέρω πια
γι’ αυτήν.
Και μένουν μόνο
όσα μαζί
είχαμε ζήσει
κάτι εκδρομές
με το κλουβί της
στα πόδια μου σφιχτά
προστατευμένο
που την πρόσεχα
μην τύχει και μου ζαλιστεί
απ’ τις απότομες στροφές
του δρόμου
ή κάτι μέρες
που ήμουν λυπημένος
όπως όλοι μας
όταν φτάνουνε ώρες
λυπημένες
κι εκείνη τότε
καταλαβαίνοντας
απόλυτα
την κατάστασή μου
τραγουδούσε.
Δεν είναι και λίγο
την σήμερον ημέρα
να έχεις ακόμη στ’ αυτιά σου
ένα γλυκό κελάδημα
πού και πού
να σε κάνει πάλι φρέσκο!

Έχω όμως άλλα δυο μικρά
πουλιά
δυο όμορφα καναρινάκια
σ’ ένα κλουβί αυτά
μαζί
κι έχω πάντα
την πόρτα τους
κι αυτών
ορθάνοιχτη.

Κι όλο φοβάμαι
τώρα που πλησιάζει
η ώρα τους
μήπως αυτά
δε
φύγουν.

Ποίημα για τα πορτοκάλια

2007-03-19T14:28:00.000-07:00

Διάβασα ποιήματα
χιλιάδες ποιήματα
αυτές τις μέρες
ψάχνοντας να βρω
τα πορτοκάλια
και τις πορτοκαλιές.
Βρήκα
πρατήρια βενζίνης
στρόβιλους
ρουκέτες
ναρκωτικές ουσίες
βρήκα
ονόματα πόλεων άγνωστων
προάστια της Ελσινόρης
ιατρικούς όρους
και αρρώστιες
που ρίχνουν τους ανθρώπους
στην άλλη πλευρά της ζωής
στο θάνατο
βρήκα μάρκες αυτοκινήτων
ποδοσφαιριστές παλιούς
δρόμους ξεχασμένους
που μου έφεραν στη μνήμη
συναντήσεις
ραντεβού κι ανεκπλήρωτα
όνειρα
καφενεία
όπου είχα πιει τους πρώτους
έφηβους καφέδες
και ύποπτα μπιλιαρδάδικα
όπου γιόρτασα
τις πρώτες μου κοπάνες
γέφυρες σε χώρες μακρινές
που τις είχα ακούσει
ή τις είχα θαυμάσει σε
φωτογραφίες πανοραμικές
σύρματα ηλεκτροφόρα
με λογιών λογιών πουλιά
αγκιστρωμένα πάνω τους
να παρακολουθούν περίεργα
τις μικρές μας υποθέσεις
τις ανθρώπινες
βρήκα καλύβες
στημένες σε πασάλους
μέσα σε νερά
και άλλες καλύβες
από άχυρο
σπίτια μικρά
αγνώστων
που κουβαλούν στις πλάτες τους
γνώριμες δυσκολίες
μια εγκυκλοπαίδεια ολόκληρη
ήταν τα ποιήματα
που διάβασα
που μου έμαθαν ξανά τη ζωή
αυτή που είχα ξεχάσει
αυτή που νόμισα
ότι την είχε ζήσει κάποιος άλλος
λίγο μεγαλύτερος από μένα
δυο-τρεις δεκαετίες ίσως
με εμπειρίες πολύχρωμες
από κάθε μέρα του
από κάθε στιγμή του
από κάθε γωνιά των πόλεων
απ’ όπου πέρασα κι εγώ.
Όμως ήμουν εγώ αυτός
δυο-τρεις δεκαετίες μόλις
μικρότερος
που τα ’χα ζήσει όλα αυτά
και τα έβλεπα ξανά
μπροστά στα μάτια μου
να περνούν φωτισμένα
μέσα σε ποιήματα
άλλων ποιητών.
Βρήκα τα πάντα
εκτός από
τα πορτοκάλια
και τις πορτοκαλιές
που έψαχνα.

Εποχές

2007-02-22T08:25:00.001-08:00

Πάλι παλεύεις
με την άνοιξη
λες κι είσαι
ο χειμώνας.
Άστη να πάει στην ευχή
άστη να μας νικήσει
άστη να βγει
μονάχη της
στους δρόμους
και να πανηγυρίσει
με οσμές
να στολιστεί
με χρώματα
άστη να δούμε
αν μόνη της μπορεί

δεν ωφελεί
εσύ να αντιστέκεσαι
και να σκιαμαχείς
για έναν στίχο
για την απίθανη εκδοχή
ότι μπορεί και να νικήσεις
άσε που
στίχος
και άνοιξη μαζί
μπορούν να γίνουν
πρώτης γραμμής
σειρήνες
και τότε
άντε να ψάχνεις
σε ποια κεραία να δεθείς
να μη σε πάρει
ο χρόνος.
Άστη λοιπόν να δούμε
το μπορεί;

κάνε της χώρο
δώσε της γήπεδο
μην τόσο στενά
μαρκάρεις
να δούμε
αν το μπορεί
να μας φυτέψει
έρωτα
έτσι όπως το ’κανε παλιά
τότε που ήταν νέα.

Διαβατήριο

2007-02-04T12:09:00.001-08:00

.
Έξι η ώρα
χειμώνας
είναι βράδυ
και πια μπορώ
μες στα σκοτάδια
να κρυφτώ και
στις σκιές
που φτιάχνουνε
τα δέντρα
που φτιάχνουν
οι ευκάλυπτοι
κι οι φοινικιές
του δρόμου.
.
Μπορώ πια να κρυφτώ
κι άνετα να περάσω
χωρίς κανένας
να με δει
χωρίς κανείς
να μ’ αντικρίσει
σχεδόν χωρίς
ν’ αφήσω ίχνος.
Αν μάλιστα
φορώ και μαύρα
μαύρο σακάκι
παντελόνι και
πουκάμισο
παπούτσια
και εσώρουχα
δε θα με δει
ούτε κι αυτή
η ίδια η νύχτα.
.
Μόνο στα χέρια
θα κρατώ
ένα μικρούλη στίχο
υπόλειμμα ποιήματος
ξέφτι παλιάς αγάπης.
Αυτό θα δείξω
εγώ στην είσοδο
και θα περάσω
από το μέγα μαύρο
στο φως
που μ’ οδηγεί
ίσια
στην
αγκαλιά
σου.

Είν’ οι γυναίκες μας…

2007-01-29T12:39:00.000-08:00

.
.............................................................Εμπ. zum Gedaechtnis
.
Ειν’ οι γυναίκες μας
υπερωκεάνια
κι εμείς, οι άνδρες τους,
οι καπετάνιοι.
Και μη νομίσει κάποιος
πως με αυτή τη σκέψη
μ’ αυτή την παρομοίωση
υβρίζω τις γυναίκες
και τις υποβιβάζω
πως είμαι ρατσιστής
ή έχω μικροσυμφέροντα
και τέτοια.
Όχι! Κάθε άλλο!
.
Είν’ οι γυναίκες μας
έτσι μεγάλες
και τη νύχτα
ωραία φωτισμένες
όταν πλέχουν
στ’ ανοιχτά των θαλασσών
μ’ όλα τους τα στολίδια
μ’ όλες τις χάντρες
αναμμένα φινιστρίνια
μαργαριτάρια
γύρω απ’ τους κάτασπρους
λαιμούς.
Και αν πλάι σε στεριά περάσουν
και τρεις φορές σφυρίξουν
κι αν δε σφυρίξουνε καθόλου
μονάχα από τον παφλασμό
όλοι θα βγούνε στα μπαλκόνια τους
για ναν τις χαιρετίσουν
για να τις μακαρίσουν
και για να τις θαυμάσουν.
Είν’ οι γυναίκες μας φαρδιές
και μέσα τους χωρούν
τόσους και τόσα
κι ανθρώπους όλων των φυλών
και φορτηγά και Ι.Χ.
και τρίκυκλα
και δίκυκλα
παλέτες γεμάτες πορτοκάλια
κι αισθήματα κι απόγνωση
πολλή
κι όλα τα είδη εμπορευμάτων
κι όλα –όσο πολλά κι αν είναι-
όλα χωράνε μέσα τους
και μένει ακόμα χώρος
και γι’ άλλα τόσα ακόμη.
.
Κι όταν πια φτάνουν στο λιμάνι
κι ανοίγει τεράστια η μπουκαπόρτα
κι από μέσα ξεχύνεται η ζωή
με φασαρίες, με χαρές και
δάκρυα συγκίνησης
από αυτούς
που ήταν παλιά χαμένοι
κι απ’ άλλους που πρώτη φορά
βλέπουν τέτοιο λιμάνι
κι απ’ άλλους
που κάποιονα περίμεναν
μ’ αυτός δεν ήρθε
τότε που όλα γίνονται
εκεί στην αποβάθρα
την ώρα που τα παλαμάρια
έχουνε πια δέσει
κι η άγκυρα έχει γαντζωθεί
και πια κανείς δεν μας κουνά,
ε!… τότε
φαίνεται μια μακρινή κουκίδα
εκεί ψηλά στη γέφυρα.
Είναι ο καπετάνιος
είμαστ’ εμείς
οι άνδρες τους
χαρούμενοι που φέραμε
το πλοίο στο λιμάνι.
Εμείς που καμαρώνουμε
για το άξιο ταξίδι
που μέσ’ απ’ τους δρόμους
τους υγρούς
το πλήθος
οδηγήσαμε
στον τόπο του
και τα εμπορεύματα
στον προορισμό τους.
Είμαστ’ εμείς
με τα αστραφτερά κουμπιά μας
με το λευκό πηλίκιο
ατσαλάκωτοι
κι ωραίοι
πολύ ωραίοι
κάτω απ’ τον ήλιο του απογέματος.
Κι ας μη γνωρίζουμε
-ή ας ξεχνούμε,
οι αγνώμονες-
πόσοι και πόσοι δούλεψαν
στ’ αμπάρια της γυναίκας
κι άλλοι πιο κάτω ακόμα
στα ύφαλα
στις μηχανές, στα λάδια
απ’ τη μουντζούρα μαύροι
και άλλοι μαύροι γεννητάτοι
και οι πιλότοι
και οι λοστρόμοι
και τα ναυτάκια
που ίδρωσαν
μέχρι να δέσουνε το σώμα
να τ’ ασφαλίσουν και
να ασφαλιστούν.
Χαμογελαστοί
κι ανεπιγνώμονες
τώρα που το ταξίδι τέλειωσε
για το τι θα μπορούσε
να είχε γίνει
για το τι μπορεί να γίνει
στο επόμενο
όταν η θάλασσα
μας πάρει απ’ τα χέρια ξαφνικά
το έρμο το τιμόνι
κι αρχίζει να μας πηαίνει
όπου το θέλει αυτή.
Τότε που αν εμείς
δεμένοι στο κατάρτι
να μη μας πάρ’ το κύμα
δεν ξερνοβολάμε,
θα ικετεύουμε
τους άγιους της θάλασσας
για να μας σπλαχνιστούν
για να μας οδηγήσουν
μέσα από τα θαλάσσια βουνά
σ’ ένα λιμάνι
οποιοδήποτε
την ώρα που
η γυναίκα μας
απλώς θα μας πααίνει
εκεί που την προστάζει
απλά
η φύση.

Χιόνι

2007-01-15T10:02:00.000-08:00

Πέφτει απ’ το πρωί
στη γειτονιά μου
το σπίτι που μεγάλωσα
το έχει σχεδόν θάψει
δε βρίσκω πια τις μέρες
που έζησα εκεί
δε βρίσκω
την πράσινη
εξώπορτα
να μπω
να δω το παλιό τραπέζι
με τα συρτάρια
γεμάτα ανακατεμένα
κουτάλια μαχαίρια
πιρούνια
πετσέτες
τα θρύψαλα
από το τζάμι
που είχα σπάσει
πάνω στο θυμό
των πέντε χρόνων μου
τα γραμματόσημα
σκορπισμένα στο μωσαϊκό
εκείνο το σκαμνάκι
το δικό μου
που το έκλεψε
ο παπλωματάς
δε βρίσκω τίποτα
τις μέρες
κυρίως αυτές
δεν τις βρίσκω
καλύτερα να φύγω
ναν το αφήσω
στην ησυχία του
τώρα που έμαθε
την εγκατάλειψη
δεν το λυπάμαι
βρήκε
τη γαλήνη του
από το να γινόταν
πολυκατοικία
να έσφυζεν από ζωή
με το τηγανητό
να μυρίζει
το μεσημέρι
στις σκάλες
και στους διαδρόμους
καλύτερα
χωμένο
στο σκοτάδι
του λευκού
να δίνει μιαν υπόσχεση
πως ακόμη
δεν έχει τελειώσει
μπορεί μιαν άλλη εποχή
ν’ αναδυθεί
μαζί με τον παππού
και νά ’ρθει να με βρει
όταν θα είμαι εγώ τότε
στο απόλυτο σκοτάδι
του άπειρου λευκού
να με ξυπνήσει
ας μείνει έτσι ατέλειωτο
ασυμπλήρωτο
βυθισμένο
όπως άλλωστε
μένει κι αυτό
το ποίημα
που ό,τι κι αν κάνω
όσο κι αν προσπαθώ
δε λέει
να τελειώσει

Τα ποιήματα

2007-01-10T14:28:00.000-08:00

Σήμερα
λένε
δε διαβάζονται
κι είναι η αλήθεια
γιατί
σχεδόν κανείς
δε δίνει σημασία
σ’ ένα ομορφογραμμένο
ποίημα
σ’ έναν καλοβαλμένο στίχο.
σε μια καλλιγραφία
του νοός.
Άλλωστε
για ναν το διαβάσει
θα πρέπει κάπως
να σταματήσει
σ’ ένα σταυροδρόμι
όπου θα μαίνονται
δεξιά κι αριστερά
και μπρος και πίσω
άνεμοι-αυτοκίνητα
και μηχανάκια-θύελλες
κλάξον και βρισιές
στρόβιλοι και μπόρες
σε γλώσσα ελληνική
πλην λίγο ανάρμοστη
για ένα ποίημα.
Θα πρέπει λίγο
να ηρεμήσει
πίσω από κάναν βράχο
μπροστά στην απλωμένη
θάλασσα
να ρίξει τις πασιέντζες του
ή δίπλα στο τζάκι
μ’ ένα διπλό τζακ ντάνιελς
μ’ άπειρα μέρη πάγου
μέσα του
για να μπορεί
ν’ ακινητοποιεί στιγμές
κι αισθήματα
που τρέχουν ξεχασμένα
κάπως να σωθούν
σε μια μανούλα λήθη
ή στο μπαλκόνι
που βγάζει ακριβώς
στον κήπο επάνω
ή –το καλύτερο-
σε χιονισμένες πάνω πλαγιές
με τις ναπάλμ να πέφτουνε βροχή
καπνιά και θειάφι
και σκοτωμένες σφαίρες
να σφυρίζουν
τ’ αερόπλανα
κι αυτός
μ’ ένα μικρό χαρτί
τσαλακωμένο
στη χούφτα του
πίσω από θάμνα
μεγαλοφώνως να διαβάζει
στίχους και ποιήματα
ας λέγαμε του Ζακυνθίου Κάλβου.
Έτσι φαίνεται
ότι μπορεί κανείς
ναν τα διαβάσει
και να ευχαριστηθεί
ένα ποίημα
μέσα στον κίνδυνο
όταν αυτό και μόνο αυτό
φαίνεται
να ’ναι το έρμα της ζωής
μόνη σανίδα σωτηρίας
που να πιαστείς
και να γλιτώσεις
από μια μάταιη ζωή.

Τώρα
όσο για το πού
και πότε
γράφεται
ένα ποίημα
ε, αυτό ας μην το συζητάμε
μια και ο τόπος
με το χρόνο
μπερδεύονται
συχνά
κι όχι μόνο στα ποιήματα
αλλά και μέσα στη ζωή
κι όταν ρωτάμε για το πού
μας απαντούν χρονολογίες
ή όταν ψάχνουμε το πότε
μας δείχνουν την ανατολή.

Το πώς όμως
αξίζει να το δούμε
πώς γράφεται ένα ποίημα.
Με τον τρόμο
μιας παλιάς
γρατσουνισμένης πένας
με τη συνείδηση του μελανιού
ή με τα γνωστά
στυλό της διαρκείας;
Με τα μολύβια τα πολύχρωμα
της χορτασμένης σκέψης
ή με την αγωνία
των παλιών μαύρων
μολυβιών
Faber Νο 2;
Με το αίμα
του τριαντάφυλλου
ή με το κόκκινο
του αγκαθιού του;
Πώς τέλος πάντων
γράφεται
αυτό
το διαβολεμένο
ποίημα;

Επιστολές

2007-01-03T03:12:00.000-08:00

Γράφαμε όλοι
από μικροί
πάνω σε αποκόμματα
και σε πετσέτες χάρτινες
γράφαμε
για την αγάπη μας
χιλιάδες λόγια
όμορφα
χιλιάδες λέξεις
κι όνειρα
γεμίζαμε τετράδια
και κόλλες
και χαρτιά
και τα ταχυδρομούσαμε
σ’ άλλες αγάπες
άρρωστες
σ’ άλλες ναυαγισμένες.

Πολλά απ’ αυτά επέστρεψαν
μετά από χρόνια
στον πρώτο αποστολέα
κιτρινισμένα
γεμάτα βάσανα
και πίκρες
κουρασμένα
χωρίς να φτάσουν πουθενά
χωρίς να πούνε κάτι.

Άλλα μπερδεύτηκαν
και πήγαν
σε άλλους παραλήπτες
άγνωστους
γέμισαν τη ζωή τους
ψέματα
κι αγάπες άνυδρες.
Πολλά απ’ αυτά
γεννήσαν κι απογόνους
που γίνανε τώρα έφηβοι
κι απεγνωσμένα ψάχνουν
να βρουν
σε χαραμάδες συρταριών
τα πρώτα λόγια σπέρματα
τις πρώτες λέξεις πάθος.

Όσοι -πληρώνοντας
το κάτι παραπάνω-
τα στείλαν συστημένα
κέρδισαν
μια ηρεμία προκάτ
και ζουν οργανωμένοι
σε κάποιο διαμέρισμα
εργατικών πολυκατοικιών
εργάτες τώρα της σειράς
και των απωθημένων.

Υπάρχουνε και άλλοι
που τις επιστολές τους
τις πήρε ο αγέρας
και δεν τις έφτασε ποτέ
στον προορισμό τους
που δεν επέστρεψαν ποτέ
έστω με ‘άγνωστος παραλήπτης’
στα πρώτα χέρια.
Υπάρχουνε λοιπόν και άλλοι
που ζουν ακόμη
μέχρι σήμερα
με αμυδρές ελπίδες
κι όνειρα
πως βρίσκονται στο δρόμο
για κει που ξεκινήσαν
και κάποτε θα φτάσουν
μ’ όνειρα κι ελπίδες
υπάρχουν μερικοί
μονάχα λίγο πιο σκυφτοί
και πιο ξεθωριασμένοι.

Γράφαμε όλοι μια εποχή
γράφαμε σ’ όλα τα χαρτιά
χιλιάδες λόγια όνειρα
χιλιάδες πεινασμένα
γι’ αυτό ποτέ δε μάθαμε
πώς γράφεται ένα ποίημα.

Στο τελωνείο

2006-12-20T07:56:00.000-08:00

Πήγα να περάσω τα σύνορα
στα χέρια μου
με δυο πορτοκάλια
Με σταμάτησαν
με κοιτούσαν καχύποπτα
με έψαξαν
ερεύνησαν τα υπάρχοντά μου όλα
μια ψωροβαλίτσα
με παλιόρουχα
μια νάυλον τσάντα
με σκουπίδια
αναποδογύρισαν τις τσέπες μου
κι έπεσαν κάτω
μερικά κέρματα
αρχαία
ξεπερασμένα
από τους καιρούς
και δυο χαρτάκια
με σημειώσεις
για ένα ραντεβού
κι ένα όνομα
που το περίμενα
μια ζωή
αλλά δεν ήρθε.
Το βρήκαν ύποπτο
το όνομα
αυτό το ραντεβού,
ερεύνησαν
διεσταύρωσαν στοιχεία
στους υπολογιστές
είδαν όμως πως έμεινε
όνειρο
το όνομα
ανεκπλήρωτο
το ραντεβού
και με κοίταξαν
με κάποια συμπόνια
μου φάνηκε.

Για το τέλος
άφησαν τα πορτοκάλια
τα πήραν με προσοχή
τα κοίταξαν κι αυτά
απ’ όλες τις μεριές
ερεύνησαν
το παρελθόν τους
διαβάζοντας
τη φλούδα τους
άνοιξαν το ένα
διάβασαν
την κάθε του ίνα
προσπάθησαν να φτάσουν
και πίσω από το χρώμα
στο κουκούτσι
στο ζουμί
της υπόθεσης
να μάθουν
πώς δραπέτευσαν
πώς σώθηκαν
με τόση αστυνόμευση
πώς έφτασαν
έστω και μέχρι εκεί.
Φαίνεται βρήκαν κάτι
άγνωστο σε μένα
πλην όμως
ενοχοποιητικό
αρκούντως

Με κοίταξαν με σημασία
πού τα βρήκες
γιατί τα κουβαλάς
δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται
η εξαγωγή
η παραγωγή χυμού
δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται
η διακίνηση
καρπών
ζωής

Μ’ έστειλαν
πίσω
σ’ εκείνη την παγωμένη
νύχτα
όταν ο κάμπος όλος
είχε καλυφθεί
από μιαν υπέροχη
κάτασπρη πάχνη
μ’ έστειλαν πίσω
σ’ εκείνη τη νύχτα
που ο θάνατος
αγνοώντας το έμψυχο υλικό
που μπορούσε εύκολα
να είχε στα χέρια του
κυνήγαε τα δέντρα
λες και δεν έπρεπε κι αυτός
να κάνει ένα διάλειμμα
και όπως όλοι
-τέλος πάντων-
οι θανάτοι
να περάσει κι αυτός
μιαν ήσυχη
χειμωνιάτικη νύχτα
πλάι στη φωτιά
στο τζάκι του
διαβάζοντας
όπως όλοι οι θανάτοι
παραμύθια γι’ ανθρώπους
που μελέταγαν τα δέντρα
παραμύθια για θανάτους
που ’θελαν
να γίνουν
άγγελοι.

Σχεδία

2006-12-12T13:42:00.000-08:00

Οι ήχοι
αυτοί οι υπέροχοι
το συνεχές τικ τακ
των στιλό που γράφουν
πάνω στην κόλλα
ένα μολύβι που πέφτει
δυο ψίθυροι
μιας καρέκλας τρίξιμο
ένα βήξιμο
ή ένας βαθύς αναστεναγμός
το φύσημα μιας μύτης.
Όμορφοι ήχοι
αγαπημένοι ήχοι
μιας τάξης σχολικής
όταν τα παιδιά της
γράφουν διαγώνισμα
όταν τα παιδιά της
χαράζουν στον ουρανό
τα σύννεφα του μέλλοντος
του μέλλοντός τους
του μέλλοντός μου
όταν τα παιδιά της
ορμούν με το σπαθί
ακάθεκτα
να κόψουν
τον αντίπαλο στα δυο
όταν τα παιδιά της
απορημένα σκέφτονται
πώς ξέρουν τόσα πράγματα
πώς γράφουν τόσα πράγματα
που τίποτα δε χρησιμεύουνε
ποτέ
όταν τα παιδιά της
νιώθουν ανυπόφορα και καταπιεσμένα
και γράφουν γράφουν γράφουν
πράγματ’ ανυπόφορα
και καταπιεσμένα.
Ένα στομάχι γουργουρίζει
σαν πονεμένη ώρα.
Ήχοι απίθανοι κι αξέχαστοι
ήχοι γεμάτοι μυρωδιές
ήχοι και των ματιών ακόμα
για όσους δε βλέπουν
που πίσω από τις κόλλες
που πίσω από τα γράμματα
που πέρα από το άγχος
και τη δοκιμασία
μένει ένα παιδάκι
που κλαίει
στην ποδιά της μάνας του
που ρουφάει τη μύτη δυνατά
και μπαίνει στο καράβι
αφήνοντας ξοπίσω του
δασκάλους και διαβάσματα
κι ανοίγεται στο πέλαγος
εκεί να βρει τον πρόγονο
να ’ρχεται με σχεδία
από την άλλη όχθη
με γένια
αλάτι κι άνεμο
καραβοτσακισμένο
για να του πει από μακριά
χωνί τα χέρια κάνοντας
πως είναι ναυαγός.